မကစားမီဖတ်ပါ ဘောလုံးဒရစ်ဘယ် ၅ မျိုး

မကစားမီဖတ်ပါ ဘောလုံးဒရစ်ဘယ် ၅ မျိုး

ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်၏ အကောင်းဆုံးနည်းစနစ်မှာ ကိုယ်လှည့်စားမှုဖြစ်ပြီး ခံစစ်ကစားသမားကို အမြန်နှုန်းထက် ဦးနှောက်ဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်စေသည်။ ပန်းသွင်းမှု သည် ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလားအတွက် ဘောလုံးနည်းဗျူဟာ၊ ကစားသမားစာရင်းအင်းနှင့် ပွဲခန့်မှန်းချက်များကို လေ့လာရာတွင် ဒရစ်ဘယ်ကို အဓိကတိုက်စစ်ကျွမ်းကျင်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဒရစ်ဘယ်ဆိုသည်မှာ ဘောလုံးကို ခြေထောက်အနီးတွင် ထိန်းထားကာ သတ်မှတ်လမ်းကြောင်းသို့ ရွှေ့ပြီး ခံစစ်ကစားသမား၏ ဖြတ်ယူမှုကို ရှောင်ရှားခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုသည် လှည့်ကွက်အရေအတွက်မဟုတ်ဘဲ ဘောလုံးထိချက်အကွာအဝေး၊ ခေါင်းမော့ကြည့်ချိန်၊ ကိုယ်ဟန်ချက်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်အမြန်နှုန်းတို့ပေါ် မူတည်သည်။ လေ့ကျင့်ရာတွင် တစ်ကြိမ်လျှင် ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်၊ တစ်ပတ်လျှင် အနည်းဆုံး ၃ ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော နောက်ဆုံးသုံးပုံတစ်ပုံတွင် မလိုအပ်ဘဲ လှည့်စားမနေပါနှင့်။

နည်းစနစ်ကို သိရုံဖြင့် မလုံလောက်ပါ။ ဘယ်အချိန်တွင် ဒရစ်ဘယ်လုပ်မည်၊ ဘယ်အချိန်တွင် ပေးပို့မည်၊ ဘယ်အချိန်တွင် နောက်ပြန်လှည့်မည်ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်လျှင် လှပသောလှည့်ကွက်ကပင် အသင်းကို အန္တရာယ်ထဲ ပို့နိုင်သည်။ ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် အစပြုသူများအတွက် ဘောလုံးထိန်းချုပ်နည်းလမ်းညွှန် ကိုလည်း ကြည့်ပါ။

ပိုမိုတိကျသော လေ့ကျင့်ပုံကို စတင်လေ့လာလိုပါက အောက်ပါလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုပါ။

ပိုမိုလေ့လာရန်

အကောင်းဆုံး ဘောလုံးဒရစ်ဘယ် ၅ မျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်မည်

အောက်ပါအဆင့်သတ်မှတ်မှုသည် လှည့်ကွက်၏ လက်တွေ့အသုံးဝင်မှု၊ အမှားဖြစ်နိုင်ခြေ၊ သင်ယူရလွယ်ကူမှုနှင့် ပွဲအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အလှအပအတွက်သာ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရော်နယ်ဒင်ညို၏ လှည့်ကွက်များက ပထမနေရာရနိုင်သော်လည်း ပွဲတကယ်ကစားရာတွင် ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်သော နည်းစနစ်သည် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။ လီယွန်နယ် မက်ဆီ၊ ခရစ္စတီယာနို ရော်နယ်ဒိုနှင့် ကီလီယန် အမ်ဘာပေးတို့၏ မတူညီသော ဒရစ်ဘယ်ပုံစံများကို နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အခြေခံစည်းမျဉ်းတစ်ခု ထင်ရှားသည်။ ဘောလုံးကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နီးကပ်စွာ ထိန်းထားပြီး နောက်တစ်ဆင့်အတွက် နေရာဖန်တီးရမည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ပါအဆင့်များကို သင်၏အနေအထားနှင့် အသင်းဗျူဟာအလိုက် အသုံးချပါ။

1. ကိုယ်လှည့်စားမှု — အန္တရာယ်နည်းပြီး ခံစစ်သမား၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မှားယွင်းစေသော အကောင်းဆုံးအခြေခံနည်း။
2. အတွင်းခြေဖြင့် ချက်ချင်းဦးတည်ပြောင်းခြင်း — တောင်ပံနှင့် အလယ်တန်းတွင် နေရာဖန်တီးရန် သင့်တော်သည်။
3. အပြင်ခြေဖြင့် ဘောလုံးဆွဲရွှေ့ခြင်း — အမြန်တိုက်စစ်နှင့် တစ်ဦးချင်း ရင်ဆိုင်မှုများအတွက် အသုံးဝင်သည်။
4. ခြေဖဝါးဖြင့် ရပ်တန့်ပြီး ပြန်ထွက်ခြင်း — နေရာကျဉ်းသောအခါ ဘောလုံးမဆုံးရှုံးစေရန် ကောင်းမွန်သည်။
5. အရှိန်ပြောင်းလဲမှု — လှည့်ကွက်မများဘဲ ခံစစ်အကွာအဝေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။

နံပါတ် ၁ — ကိုယ်လှည့်စားမှုက ဘာကြောင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်သနည်း

ကိုယ်လှည့်စားမှုသည် ခြေထောက်ဖြင့် ဘောလုံးကို အလွန်အမင်းရွှေ့စရာမလိုဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာအလေးချိန်ကို ဘယ်ညာပြောင်းပြကာ ခံစစ်ကစားသမား၏ တုံ့ပြန်မှုကို လှည့်စားသော နည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုအများဆုံးရစေသည့်အချက်မှာ ဘောလုံးထိချက်အနည်းငယ်နှင့် အာကာသကို ချက်ချင်းအသုံးချနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိချက်အကွာအဝေးကို ခြေတစ်လှမ်းအတွင်းထားပါ။

ပထမဦးစွာ ခံစစ်ကစားသမားထံသို့ ထိန်းချုပ်ထားသော အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ပါ။ သုံးမီတာခန့်အကွာတွင် ပခုံးနှင့် တင်ပါးကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ပြပြီး အခြားဖက်သို့ အပြင်ခြေ သို့မဟုတ် အတွင်းခြေဖြင့် ဘောလုံးကို တွန်းထုတ်ပါ။ ခေါင်းကို အောက်စိုက်ထားလျှင် လှည့်ကွက်မအောင်မြင်နိုင်သဖြင့် ဘောလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခံစစ်၏ ခြေထောက်၊ ကိုယ်အလေးချိန်နှင့် နောက်ခံအကူအညီကို တစ်ပြိုင်နက် စောင့်ကြည့်ရမည်။ ဘောလုံးကို ဖြတ်ယူမည့် ခြေထောက်ရှေ့သို့ မတွန်းပါနှင့်။ အောင်မြင်ပြီးသည့်နောက် ထိချက်ကို ၁ မီတာမှ ၂ မီတာအထိ ရှေ့သို့ပေးကာ အရှိန်မြှင့်ပါ။ နိုင်ငံတကာဘောလုံးအဖွဲ့ချုပ်၏ ဘောလုံးစည်းမျဉ်းများ တွင် ထိတွေ့မှု၊ ပြစ်ဒဏ်နှင့် အန္တရာယ်ရှိသောကစားပုံကို သီးခြားသတ်မှတ်ထားသည်။ ကိုယ်လှည့်စားမှုသည် တရားဝင်သော်လည်း ခြေထောက်မြှောက်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အန္တရာယ်ရှိစွာ တိုက်မိခြင်းတို့ မပါဝင်ရပါ။

လေ့ကျင့်ရန် နေရာအကျယ် ၁၀ မီတာမှ ၁၅ မီတာရှိသော စတုရန်းကွင်းတစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး အမှတ်အသား ၄ ခုထားပါ။ တစ်ကြိမ်တွင် ဘယ်ဘက်လှည့် ၁၀ ကြိမ်၊ ညာဘက်လှည့် ၁၀ ကြိမ် ပြုလုပ်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်အစား အဖော်တစ်ဦးကို ထည့်သွင်းပါ။ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် အစကတည်းက မလုပ်ပါနှင့်။ ဒူး၊ ခြေချင်းဝတ်နှင့် တင်ပါးပေါ် ဖိအားများလာလျှင် အလေ့အကျင့်ပုံစံ မှားနေပြီဖြစ်နိုင်သည်။ ဘောလုံးထိန်းချုပ်မှုအတွက် အဆင့်မြင့် ဒရစ်ဘယ်လေ့ကျင့်ခန်းများ ကို တွဲဖတ်ပါ။

နံပါတ် ၂ — ဘယ်နည်းသည် မြန်မြန်ထိုးဖောက်လိုသူများအတွက် သင့်တော်သနည်း

အရှိန်ပြောင်းလဲမှုနှင့် အပြင်ခြေဖြင့် ဦးတည်ပြောင်းခြင်းသည် တောင်ပံကစားသမားများနှင့် နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သော တိုက်စစ်မှူးများအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အဓိကမှာ လှည့်ကွက်ကြီးမဟုတ်ဘဲ နှေးကွေးသောအဆင့်မှ မြန်ဆန်သောအဆင့်သို့ ၁ စက္ကန့်အတွင်း ပြောင်းနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ခံစစ်နောက်ဆုံးလူရှေ့တွင် အမှားဖြစ်ပါက ဂိုးအခွင့်အရေးကို တိုက်ရိုက်ပေးလိုက်ရနိုင်သည်။

ခံစစ်ကစားသမားနှင့် ၂ မီတာမှ ၃ မီတာအကွာတွင် အရှိန်ကို အနည်းငယ်လျှော့ပြီး ပခုံးလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ သွားမည့်အထင်ပေးပါ။ ထို့နောက် အပြင်ခြေ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းဖြင့် ဘောလုံးကို ညာဘက်သို့ ၄၅ ဒီဂရီခန့် ရွှေ့ကာ ခြေလှမ်း ၃ လှမ်းမှ ၅ လှမ်းအထိ အရှိန်မြှင့်ပါ။ အပြင်ခြေသည် အတွင်းခြေထက် ဘောလုံးကို ရှေ့ဘက်သို့ ပိုမြန်စွာ လွှတ်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်ဟန်ချက်မကောင်းလျှင် ဘောလုံးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကြား အကွာအဝေး တိုးသွားမည်။ ဖီဖာ၏ နည်းစနစ်လေ့လာချက်များနှင့် ဝီကီပီးဒီးယား၏ ဒရစ်ဘယ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် တို့အရ ဒရစ်ဘယ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကိုကျော်၍ တိုက်စစ်အခွင့်အရေး ဖန်တီးခြင်းဖြစ်ပြီး လှည့်ကွက်ပြသခြင်းသာ မဟုတ်ပါ။

လက်တွေ့အသုံးချရာတွင် ဘေးစည်းနှင့် အလယ်လမ်းကြားကို ခွဲခြားပါ။ ဘေးစည်းအနီးတွင် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးသာ ရှိလျှင် အပြင်ခြေဖြင့် ကျော်ပြီး ဖြတ်တင်နိုင်သည်။ အလယ်တန်းတွင် ဒုတိယခံစစ်သမား ၅ မီတာအတွင်း ရှိနေလျှင် ဘောလုံးကို အရှိန်ဖြင့် ဆက်မဆွဲဘဲ အသင်းဖော်သို့ ပေးပို့ပါ။ ဘောလုံးပိုင်ဆိုင်မှုအတွက် မိနစ်တိုင်း တိုက်ခိုက်နေခြင်းသည် အမြဲတမ်းကောင်းသည်ဟု ထင်လျှင် မှားနေပြီမဟုတ်ပါလား။ အောင်မြင်သောဒရစ်ဘယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြတ်တင်ခြင်း၊ ပေးပို့ခြင်း သို့မဟုတ် ကန်သွင်းခြင်းတစ်ခုခုကို ဖြစ်စေရမည်။

လက်တွေ့ပွဲအတွက် သင်ယူလိုသည့် အချက်များကို ဒီနေရာတွင် ဆက်ကြည့်နိုင်သည်။

ပိုမိုလေ့လာရန်

နံပါတ် ၃ — နေရာကျဉ်းသောအခါ ဘယ်နည်းက တန်ဖိုးအရှိဆုံးလဲ

ခြေဖဝါးဖြင့် ရပ်တန့်ပြီး ပြန်ထွက်ခြင်းသည် ကွင်းအလယ်ပိုင်း၊ ပင်နယ်တီဧရိယာအပြင်ဘက်နှင့် လူများပြည့်နေသော နေရာများတွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးဖြစ်သည်။ ဤနည်းသည် အမြန်ဆုံးကျော်ဖြတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ ဘောလုံးကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ ခံစစ်၏ အရှိန်ကို အသုံးမပြုနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အချိန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖန်တီးခြင်းဖြစ်သည်။ အမှားနည်းသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကျလျှင် ဘောလုံးပိတ်မိနိုင်သည်။

ဘောလုံးကို အရှေ့သို့ ဆွဲလာပြီး ခံစစ်ကစားသမားက ထိုးဝင်လာချိန်တွင် ခြေဖဝါးအောက်ဖြင့် ဘောလုံးကို ညင်သာစွာ ရပ်ပါ။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘောလုံးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကြားတွင် ထားပြီး ပခုံးကို လှည့်ကာ ဘေးသို့ ပြန်ထွက်ပါ။ ပြန်ထွက်ရာတွင် အတွင်းခြေ၏ ထိချက်ကို အသုံးပြုလျှင် ထိန်းချုပ်မှုပိုကောင်းပြီး အပြင်ခြေကို အသုံးပြုလျှင် အရှိန်ပိုရနိုင်သည်။ သို့သော် ဖိအားများနေချိန်တွင် ခြေဖဝါးဖြင့် ဘောလုံးကို နောက်သို့ အလွန်ဝေးဝေးမဆွဲပါနှင့်။ ဒုတိယခံစစ်သမား၏ လမ်းကြောင်းကို မမြင်နိုင်လျှင် တစ်ချက်ထိန်းပြီး အသင်းဖော်ထံ ပြန်ပေးခြင်းက ပိုလုံခြုံသည်။

လေ့ကျင့်ရာတွင် ၅ မီတာစတုရန်းကွင်းအတွင်း အဖော်တစ်ဦးက ဖိအားပေးပြီး ဘောလုံးပိုင်ရှင်က ၅ စက္ကန့်အတွင်း လှည့်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပေးပို့ခြင်းလုပ်ရမည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ၆၀ စက္ကန့်၊ စုစုပေါင်း ၅ ကြိမ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ သတိပြုရမည့် နည်းပညာ ၃ ချက်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။

• ခေါင်းကို အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ်မော့၍ အကူအညီမရှိသောဘက်ကို ကြည့်ပါ။
• ဘောလုံးကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် လုံးဝမပိတ်ဘဲ ထွက်မည့်ဘက်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်ထားပါ။
• ပေးပို့ရန်လမ်းမရှိလျှင် အန္တရာယ်ရှိသော အလယ်လမ်းသို့ မလှည့်ဘဲ ဘေးဘက်သို့ ထွက်ပါ။

နံပါတ် ၄ နှင့် ၅ — ဘယ်နည်းများသည် အကောင်းဆုံးတန်ဖိုးပေးသနည်း

အတွင်းခြေဖြင့် ဦးတည်ပြောင်းခြင်းနှင့် ကိုယ်တည်ငြိမ်မှုသည် သင်ယူစရိတ်နည်းပြီး လက်တွေ့အသုံးဝင်မှုမြင့်သော နည်းများဖြစ်သည်။ အတွင်းခြေဖြင့် ဘောလုံးကို ကိုယ်ခန္ဓာရှေ့ဘက်သို့ ဖြတ်ရွှေ့နိုင်သောကြောင့် ခံစစ်သမား၏ ရှေ့ခြေကို ရှောင်ကာ အလယ်ဘက်သို့ ဝင်နိုင်သည်။ ၂၀၂၆ ကမ္ဘာ့ဖလား၏ မြန်ဆန်သောတိုက်စစ်ပုံစံများကို ကြည့်လျှင်ပင် ပထမထိချက်နှင့် ဒုတိယထိချက်ကြား အချိန်တိုခြင်းသည် လှည့်ကွက်အများအပြားထက် ပိုထိရောက်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြေခံအဆင့်ကစားသမားများအတွက် နံပါတ် ၄ နည်းသည် တန်ဖိုးအရှိဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။

ကိုယ်တည်ငြိမ်မှုနှင့် ပထမထိချက်ကို သီးခြားလေ့ကျင့်ပါ။ ရော်ဘတ်တို ဖာမီနို၊ ကီဗင် ဒီ ဘရိုင်းနားနှင့် မိုဟာမက် ဆာလာတို့ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကစားသမားများတွင် တူညီသောအချက်တစ်ခုရှိသည်။ သူတို့သည် ခံစစ်သမားနှင့် ရင်ဆိုင်မီ ဘောလုံးကို ဘယ်နေရာသို့ ထွက်မည်ကို ကြိုတင်သိထားကြသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အမ်ဘာပေး၏ အရှိန်ကို မော်ဒယ်ယူပြီး ဘောလုံးထိချက်ကို ၃ မီတာဝေးအောင် တွန်းလျှင် အစပြုသူများအတွက် အန္တရာယ်များသည်။ ကစားသမား၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစား၊ အရှိန်နှင့် အသင်းအဖော်အကွာအဝေးတို့ကို မစဉ်းစားဘဲ နည်းစနစ်တစ်ခုကို ကူးယူခြင်းသည် အကျိုးမရှိပါ။

အဆုံးသတ်အဖြစ် အခြေခံလေ့ကျင့်ခန်းကို အောက်ပါအစီအစဉ်ဖြင့် ပြုလုပ်ပါ။

1. မိနစ် ၅ — ဘောလုံးကို ဘယ်ညာအတွင်းခြေဖြင့် ထိန်းခြင်း။
2. မိနစ် ၅ — အပြင်ခြေဖြင့် ဦးတည်ချက်ပြောင်းခြင်း။
3. မိနစ် ၅ — ကိုယ်လှည့်စားမှုနှင့် အရှိန်ပြောင်းခြင်း။
4. မိနစ် ၅ — အဖော်တစ်ဦးနှင့် ဖိအားအောက် ပေးပို့ခြင်း။
5. မိနစ် ၅ — ကန်သွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဖြတ်တင်ခြင်းဖြင့် လှုပ်ရှားမှုကို အဆုံးသတ်ခြင်း။

ရလဒ်ကောင်းလိုပါက လေ့ကျင့်ခန်းအရေအတွက်ထက် မှတ်တမ်းတင်နိုင်သော အချက်များကို စောင့်ကြည့်ပါ။ တစ်ကြိမ်လျှင် ဘောလုံးဆုံးရှုံးမှုအရေအတွက်၊ ခေါင်းမော့ကြည့်သည့်အကြိမ်၊ အောင်မြင်သောဦးတည်ပြောင်းမှုနှင့် လှည့်ကွက်ပြီးနောက် ပေးပို့နိုင်မှုတို့ကို မှတ်ထားပါ။ အောင်မြင်မှုနှုန်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းအောက်တွင် ရှိနေပါက အရှိန်ကို လျှော့ပြီး နည်းစနစ်ကို ပြန်တည်ဆောက်ပါ။ အချက်အလက်မရှိဘဲ “ပိုကောင်းလာပြီ” ဟု ယူဆခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဒီနည်းစနစ်များကို ပွဲခန့်မှန်းချက်နှင့် နည်းဗျူဟာအမြင်ဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်ရှုလိုပါက အောက်ပါလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပါ။

ပိုမိုလေ့လာရန်

ဒီနည်းစနစ်များကို ဘယ်လိုအဆင့်သတ်မှတ်ခဲ့သနည်း

အဆင့်သတ်မှတ်ရာတွင် လှည့်ကွက်၏ အလှအပကို မဟုတ်ဘဲ ပွဲအတွင်း ရလဒ်ဖန်တီးနိုင်မှုကို အလေးထားထားသည်။ ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်သည် ခံစစ်ကစားသမားကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် တိုက်စစ်ဆက်လက်ဖန်တီးနိုင်မှသာ အောင်မြင်သည်။ လီဗာပူး၊ မန်ချက်စတာစီးတီးနှင့် ရီးယဲလ်မက်ဒရစ်တို့၏ တိုက်စစ်ပုံစံများကို နှိုင်းယှဉ်လေ့လာရာတွင် ပထမထိချက်၊ နေရာသိမြင်မှုနှင့် နောက်တစ်ဆင့်ဆုံးဖြတ်ချက်တို့သည် အမြဲတမ်း အဓိကဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်သတ်မှတ်မှုတွင် အောက်ပါအလေးချိန်များကို အသုံးပြုထားသည်။

• လက်တွေ့ထိရောက်မှု ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း — ခံစစ်ကို ကျော်ပြီး နေရာဖန်တီးနိုင်မှု။
• ဘောလုံးဆုံးရှုံးနိုင်ခြေ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း — အမှားဖြစ်လျှင် ပြိုင်ဘက်အတွက် တန်ပြန်တိုက်စစ် မည်မျှအန္တရာယ်ရှိသနည်း။
• သင်ယူရလွယ်ကူမှု ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း — အစပြုသူမှ အလယ်အလတ်အဆင့်အထိ တိုးတက်နိုင်မှု။
• အခြေအနေအလိုက် အသုံးချနိုင်မှု ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း — ဘေးစည်း၊ အလယ်တန်း၊ ပင်နယ်တီဧရိယာအနီးတို့တွင် အသုံးပြုနိုင်မှု။

အထူးသဖြင့် ၁၅ မီတာအတွင်း နေရာကျဉ်းသောအခြေအနေကို သီးခြားစဉ်းစားထားသည်။ ထိုနေရာတွင် အရှိန်မြန်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း အားသာချက်မဟုတ်ပါ။ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးအကြား အကွာအဝေး ၂ မီတာအောက်သို့ ကျဆင်းသွားလျှင် ခြေဖဝါးဖြင့် ရပ်တန့်ခြင်း၊ အတွင်းခြေဖြင့် ဘောလုံးကာကွယ်ခြင်းနှင့် တစ်ချက်ပေးပို့ခြင်းတို့က အမ်ဘာပေးပုံစံ အရှိန်ပြေးခြင်းထက် ပိုလုံခြုံသည်။ ဖီဖာ၏ တရားဝင်ကစားနည်းလမ်းညွှန် ကလည်း နည်းစနစ်ကို အသင်းပုံစံနှင့် ဆက်စပ်စဉ်းစားရန် အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ အဖွဲ့အစည်း၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို အနှစ်ချုပ်လျှင် “နည်းစနစ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အထောက်အကူပြုရမည်၊ အစားထိုးမရ” ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဘယ်နည်းကို သင်ရွေးချယ်သင့်သနည်း

သင်၏နေရာ၊ အရှိန်၊ လေ့ကျင့်မှုအဆင့်နှင့် အသင်း၏ တိုက်စစ်စည်းကမ်းပေါ် မူတည်၍ ရွေးချယ်သင့်သည်။ တောင်ပံကစားသမားသည် အပြင်ခြေဖြင့် ဦးတည်ပြောင်းခြင်းနှင့် အရှိန်ပြောင်းခြင်းကို ဦးစားပေးသင့်ပြီး အလယ်တန်းကစားသမားသည် ခြေဖဝါးဖြင့် ရပ်တန့်ခြင်း၊ ကိုယ်လှည့်စားမှုနှင့် တစ်ချက်ပေးပို့ခြင်းကို ဦးစားပေးသင့်သည်။ တိုက်စစ်မှူးသည် နောက်ဆုံးခံစစ်သမား၏ ရှေ့တွင် အလွန်အမင်းလှည့်မနေဘဲ ပထမထိချက်မှတစ်ဆင့် ပစ်မှတ်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်နိုင်ရမည်။ အမည်ကြီးကစားသမားတစ်ဦး၏ လှည့်ကွက်ကို အပြည့်အဝကူးယူခြင်းထက် သင့်ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်နှင့် အရှိန်နှင့် ကိုက်ညီသော နည်းကို ရွေးပါ။

ရွေးချယ်ရာတွင် အောက်ပါမေးခွန်းများကို ဖြေပါ။

• ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အနည်းဆုံး ၃ မီတာနေရာ ရှိပါသလား။
• နောက်ခံအကူအညီပေးမည့် ခံစစ်ကစားသမား ဘယ်နှစ်ဦးရှိသနည်း။
• ဘောလုံးဆုံးရှုံးလျှင် အသင်းက တန်ပြန်တိုက်စစ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါသလား။
• ဒရစ်ဘယ်ပြီးနောက် ပေးပို့ခြင်း၊ ဖြတ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကန်သွင်းခြင်း လမ်းကြောင်း ရှိပါသလား။
• သင်၏ ညံ့သောခြေထောက်ဖြင့်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပါသလား။

ပွဲစဉ်ခန့်မှန်းချက်များကို လေ့လာသည့် ပန်းသွင်းမှု ပလက်ဖောင်းတွင်လည်း အသင်းတစ်သင်း၏ ဒရစ်ဘယ်အကြိမ်ရေကို သီးခြားကြည့်ရုံနှင့် မလုံလောက်ပါ။ ဘောလုံးပိုင်ဆိုင်မှု၊ ရှေ့သို့သယ်ဆောင်သည့်အကွာအဝေး၊ ပင်နယ်တီဧရိယာအတွင်း ဝင်ရောက်မှုနှင့် ဒရစ်ဘယ်ပြီးနောက် ဖန်တီးသောအခွင့်အရေးတို့ကို အတူတကွ စောင့်ကြည့်ရမည်။ ဒရစ်ဘယ် ၁၀ ကြိမ်ရှိသော်လည်း အခွင့်အရေးမဖန်တီးနိုင်လျှင် ဒရစ်ဘယ် ၄ ကြိမ်နှင့် ဂိုးအခွင့်အရေး ၂ ကြိမ်ဖန်တီးသော ကစားသမားထက် မကောင်းနိုင်ပါ။ ဒါက စိတ်ဝင်စားဖွယ်မဟုတ်ပါလား။

အဆုံးတွင် ကိုယ်လှည့်စားမှုကို အခြေခံအဖြစ်ထားပြီး အတွင်းခြေပြောင်းခြင်း၊ အရှိန်ပြောင်းခြင်းနှင့် ခြေဖဝါးရပ်တန့်ခြင်းတို့ကို အဆင့်ဆင့်ပေါင်းစပ်ပါ။ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုစီတွင် ဘောလုံးဆုံးရှုံးမှုကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ၂ ပတ်မှ ၄ ပတ်အတွင်း ပြန်လည်သုံးသပ်ပါ။ လုံခြုံရေးအတွက် ကွင်းမျက်နှာပြင်၊ ဖိနပ်အရွယ်အစား၊ ခြေချင်းဝတ်ပူနွေးမှုနှင့် အဖော်၏ ထိတွေ့မှုအဆင့်တို့ကို မလျစ်လျူရှုပါနှင့်။ အန္တရာယ်ရှိသော လှည့်ကွက်တစ်ခုထက် အသင်းအတွက် အကျိုးရှိသော ရိုးရှင်းသောရွေးချယ်မှုက ပိုအရေးကြီးသည်။

မေးလေ့ရှိသော မေးခွန်းများ

မေးခွန်း: ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။

အဖြေ: ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်ဆိုသည်မှာ ကစားသမားတစ်ဦးက ဘောလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ ရွှေ့လျားပြီး ခံစစ်ကစားသမားကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒရစ်ဘယ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ လှည့်ကွက်ပြသခြင်းမဟုတ်ဘဲ နေရာဖန်တီးခြင်း၊ ပေးပို့လမ်းကြောင်းဖွင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ကန်သွင်းခွင့်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမထိချက်၊ ကိုယ်ဟန်ချက်၊ ခေါင်းမော့ကြည့်မှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်အမြန်နှုန်းတို့သည် အရေးကြီးသည်။ အကောင်းဆုံးဒရစ်ဘယ်တစ်ကြိမ်သည် ပွဲအတွင်း တိုက်စစ်အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်။

မေးခွန်း: ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်ကို ဘယ်လိုစလေ့ကျင့်ရမလဲ။

အဖြေ: ပထမဆုံး ၅ မီတာမှ ၁၀ မီတာအတွင်း ဘောလုံးထိချက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး အတွင်းခြေ၊ အပြင်ခြေ၊ ခြေဖဝါးတို့ကို အလှည့်ကျ အသုံးပြုပါ။ တစ်ကြိမ်လျှင် ၁၅ မိနစ်မှ ၂၀ မိနစ်၊ တစ်ပတ်လျှင် ၃ ကြိမ် လေ့ကျင့်ခြင်းက အခြေခံကောင်းစေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အမှတ်အသား ၄ ခု၊ အဖော်တစ်ဦးနှင့် ဖိအားလေ့ကျင့်မှုကို ထည့်ပါ။ လေ့ကျင့်မှုတိုင်းတွင် ဘောလုံးဆုံးရှုံးမှုနှင့် အောင်မြင်သောဦးတည်ပြောင်းမှုကို မှတ်ထားခြင်းဖြင့် တိုးတက်မှုကို တိကျစွာ သိနိုင်သည်။

မေးခွန်း: ကိုယ်လှည့်စားမှုနှင့် ခြေဖဝါးရပ်တန့်ခြင်း ဘာကွာသနည်း။

အဖြေ: ကိုယ်လှည့်စားမှုသည် ခံစစ်သမား၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မှားယွင်းစေပြီး ဘောလုံးကို အခြားဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်စေသောနည်းဖြစ်သည်။ ခြေဖဝါးရပ်တန့်ခြင်းသည် ဘောလုံးကို ခဏရပ်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ အရှိန်ကို လျှော့ပြီး နောက်တစ်ဆင့်အတွက် အချိန်ဖန်တီးသောနည်းဖြစ်သည်။ နေရာကျယ်ပြီး ရှေ့သို့ပြေးနိုင်လျှင် ကိုယ်လှည့်စားမှုက ပိုကောင်းသည်။ နေရာကျဉ်းပြီး ပြိုင်ဘက်များနီးကပ်လျှင် ခြေဖဝါးရပ်တန့်ခြင်းက ပိုလုံခြုံသည်။

မေးခွန်း: ဒရစ်ဘယ်လုပ်ပြီး ဘောလုံးမထွက်သွားအောင် ဘာလုပ်ရမလဲ။

အဖြေ: ဘောလုံးကို ခြေထောက်နှင့် ၁ မီတာအတွင်း ထားပြီး ခေါင်းကို အောက်သို့ အမြဲမစိုက်ဘဲ နှစ်ကြိမ်မှ သုံးကြိမ်တစ်ကြိမ် ခေါင်းမော့ကြည့်ပါ။ အမြန်ပြေးသည့်အခါ ဘောလုံးကို အနည်းငယ်ရှေ့သို့ ပေးနိုင်သော်လည်း ခံစစ်သမားနီးလျှင် ထိချက်အကွာအဝေးကို တိုစေရမည်။ ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးအကြား မည်သည့်လမ်းကြောင်းမှ ထွက်မည်မသေချာလျှင် အလယ်သို့မဝင်ဘဲ ဘေးဘက်သို့ ထွက်ပြီး အသင်းဖော်ထံ ပေးပါ။ မျက်နှာပြင်မညီခြင်းနှင့် ဖိနပ်မကိုက်ခြင်းကလည်း ထိန်းချုပ်မှုကို လျော့စေသည်။

မေးခွန်း: ဘောလုံးဒရစ်ဘယ်လေ့ကျင့်ရန် ပစ္စည်းနှင့် ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်လိုသနည်း။

အဖြေ: အခြေခံလေ့ကျင့်ရန် ဘောလုံးတစ်လုံး၊ အမှတ်အသား ၄ ခုမှ ၆ ခုနှင့် ချော်မလဲသော ဖိနပ်တစ်ရံ လိုအပ်ပြီး အားကစားကွင်းငှားခရှိပါကသာ အပိုကုန်ကျစရိတ် ဖြစ်နိုင်သည်။ အမှတ်အသားမရှိလျှင် ရေဘူးများကို အကွာအဝေးသတ်မှတ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ခြေထောက်ထိခိုက်စေမည့် ပစ္စည်းမထားပါနှင့်။ ပစ္စည်းအရေအတွက်ထက် မျက်နှာပြင်လုံခြုံမှု၊ အလင်းရောင်နှင့် အဖော်၏ ဖိအားအဆင့်က ပိုအရေးကြီးသည်။ အွန်လိုင်းဗီဒီယိုများကို အခမဲ့ကြည့်နိုင်သော်လည်း တရားဝင်နည်းစနစ်နှင့် အန္တရာယ်ကာကွယ်ရေးကို စစ်ဆေးပါ။

မေးခွန်း: ဒရစ်ဘယ်ပြီးနောက် ဘယ်အချိန်မှာ ပေးပို့သင့်သနည်း။

အဖြေ: ခံစစ်ကစားသမားကို ကျော်ပြီးနောက် အသင်းဖော်အတွက် ပေးပို့လမ်းကြောင်း သို့မဟုတ် ကန်သွင်းခွင့် ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်သင့်သည်။ ခံစစ်ဒုတိယလူက ၅ မီတာအတွင်း ရောက်လာလျှင် ဘောလုံးကို ဆက်ဆွဲမနေဘဲ တစ်ချက်ပေးပို့ခြင်းက ပိုလုံခြုံသည်။ ပင်နယ်တီဧရိယာအနီးတွင် ဖြတ်တင်ရန် နေရာရှိလျှင် ဘေးသို့ ထွက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ အကွာအဝေးသင့်သည့် ပေးပို့မှုကို ရွေးပါ။ ဒရစ်ဘယ်ကို မည်သည့်အချိန်တွင် အဆုံးသတ်ရမည်ကို သိခြင်းသည် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်းထက်ပင် တန်ဖိုးရှိသည်။

အခုလေ့လာထားသည့် နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်မှုနှင့် ပွဲစဉ်နည်းဗျူဟာများတွင် ဆက်လက်အသုံးချလိုပါက အောက်ပါနေရာမှ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုပါ။

ပိုမိုလေ့လာရန်